Kural tanımıyor artık kalbim, akan bir nehire bırakıp kendini ''dur'' dıye haykırışlarıma aldırmıyor bile...

   Kabullenemiyor kalbim, ruhum ve bedenim, sevgimin böyle karşılıksız yaşanmasını... Nasıl kabullensin sensiz sevgisiz bir hayatı...

   Donup bakıyorumşimdi geçmişe... Ve geleceğe...

   Seni sevgimle buyuttugum kalbimden çıkarabilmek, sonsuza dek kapattıgım bır defterde hapsedebilmek ve bir daha hatırlamamak istiyorum...

   Bunun için nedenler arıyorum... Bulsamda yapamıyorum... Biliyorum beni sevmedin geçmişte ve gelecekte de sevmeyeceksin... İşte biliyorum değil mi??

Ama bunlar bile seni benden çıkarmaya yetmiyor, unutmama, vazgecmemem yardim edemiyor..  

   Düşünüyorum da sözlerin yalanmış, davranışlarında sahte, Tamam.. Peki.. Ama o gözlerin benim yanımdayken nasıl da bu kadar içten bakabildi, duakların nasıl da bu kadar tebessümle doluverdi... Anlayamıyorum...

   Korkuyorum... Kıyamete kadar seni sevmekten... Korkuyorum... Gelmeyeceğini bildiğim bir sevgiliyi ömrümce beklemekten... Korkuyorum...

   Dayanamıyor artık hüznün sarhoşu olmuş kalbim,,, Akıp gitsin istiyorum benliğimden benliğin... Böylesine sen dolu olmama rağmen, nasıl da karşılık bulamaz yüreğim...

   Yeter artık... 

   Sevgimin derinliğinde boğuluyorum...

   Artık ya sende sev beni...

   Ya da bitsin bu gönül hikayesi...

 

bu denemeyi ne zaman nasıl kımın ıcın yazdıgımın onemı yok.. sadece sizinle de paylasmak ıstedim... ilgilenenlere tesekkurler...